Vliegenzwam (Amanita muscari)
Veel mythen en sprookjes zijn verbonden met deze paddestoel. Een verhaal dat als een fabeltje klinkt maar dat zeker niet is, is het gebruik door het Sami-volk in Lapland om hun rendieren bijeen te houden. De rendieren zijn verzot op vliegenzwammen en de herders strooien gedroogde stukken hiervan in het rond, waardoor de dieren gemakkelijk te hanteren zijn. De gifstoffen in Amanita muscari tasten bij de mens het centrale zenuwstelsel aan en veroorzaken symptomen als dronkenschap, hallucinaties en een gevoel van euforie. Het vergif kan verscheidene maanden in het zenuwstelsel aanwezig blijven maar de symptomen verdwijnen meestal na 12 uur, alhoewel men enkele dagen nodig heeft om te herstellen.
Overgenomen uit: Paddestoelen (alle soorten van A tot Z) door Peter Jordan & Steven Wheeler.

Ingredients:
(all ingredients are from biological sources, grown without use of any chemicals)

150 gram wheaten flower
150 gram boiled and well strained lentils
60 gram rye flower
10 gram malt flower
12 gram dried yeast
5 gram sea salt
1 table-spoon maple syrup
210 centilitre water

Preheat oven at 200 degrees Celsius.

Mix all ingredients creating a flexible and rather moistened ball. Place the ball on greaseproof paper or plastic foil; cover the ball with another layer of paper or foil. Roll out with a rolling pin till the dough has a thickness of about 2 to 3 mm. (The paper or foil is to prevent the ball from sticking to the rolling pin). Cut with a knife or an erasing-knife into pieces of desired size (example: 1,5 x 1,5 cm) in order to break the pieces apart easily after baking. Bake till well-done in 15 minutes. Take them out of the oven to cool down for about 10 minutes. After that put them in the oven again and bake for 20 minutes at 200 degrees Celsius. Take out of the oven and cool down again!

Ingrediënten:
(alle ingrediënten zijn van biologische oorsprong die zonder gebruik van chemicalien zijn gekweekt)

150 gram tarwemeel
150 gram gekookte en goed uitgelekte linzen 60 gram roggebloem
10 gram moutmeel
12 gram gedroogde gist
5 gram zeezout
1 eetlepel ahornsiroop
210 cc water

Oven voorverwarmen op 200 graden celcius.

Alle ingrediënten goed met elkaar doorkneden tot er een soepele en vrij vochtige bal ontstaat. De bal op een vetvrij papier of folie leggen, een laag folie er bovenop leggen en de bal uitrollen tot een dikte van ongeveer 2 tot 3 mm. Met een scherp mes of een radeermesje blokjes uitsnijden van een gewenste grootte opdat de koekjes na het bakken makkelijk van elkaar afgebroken kunnen worden. Koekjes in 15 minuten gaar bakken. Uit de oven halen en 10 minuten af laten koelen. Daarna gedurende 20 minuten opnieuw in de oven bakken op 200 graden celcius. Koekjes uit de oven halen en opnieuw af laten koelen!

Prepare the dough using the recipe above. After kneading don’t roll out the dough but divide into 10 little balls. Roll out balls into oblong slices and roll them up to sticks of about 30-cm. Tie a knot at both ends of the stick. Bake the bones and sticks about 20 minutes till well done. Take out of the oven and cool down. Again bake them for about 25 minutes at 200 degrees Celsius. Take out of oven and cool down again.

Remark:
By baking the cookies twice they will become stone hard after cooling down.

Eating hard food is always better for the teeth of a dog than soft food!

Het deeg volgens bovenstaande ingrediënten en methode bereiden. Na het kneden de deegbol niet uitrollen maar verdelen in 10 kleinere bolletjes. De bolletjes met de deegrol uitrollen tot langwerpige lapjes. De lapjes oprollen en met de hand uitrollen tot staafjes van ongeveer 30 cm. In de beide uiteinden van het staafje een knoop leggen. Botjes en staafjes in 20 minuten gaar bakken. Uit de oven halen en 10 minuten af laten koelen. Daarna gedurende 25 minuten opnieuw in de oven bakken op 200 graden celcius. Uit de oven halen en opnieuw af laten koelen!

Opmerking:
Wanneer de koekjes twee keer gebakken worden, worden ze na het afkoelen keihard.

Hard voedsel is beter voor het gebit van een hond dan zacht voedsel!

Shawl with pocket.

Een sjaal met een zak.

Detail of the Shaw.

Detail van de sjaal.

Cuddly toy.

Knuffeldier.

Cap seeing from front.

Muts van voren gezien.

Luna, Auroa and jacket.

Luna, Auroa en jasje.

Jacket, 100% wool of Luna´s fur.

100% wol van Luna´s vacht.

Cap, 100% wool of Luna´s fur.

Petje, 100% wol van Luna.

Even the great titmouse uses Samoyed's wool.

Zelfs de koolmees gebruikt Samojedenwol.

Zoals met veel dingen denken mensen vaak: hoe groter hoe beter. Met deze woorden in gedachte gaan zij ook dikwijls een dierenwinkel binnen om een bench te kopen. Dit is niet helemaal het juiste uitgangspunt om een bench te kopen en het is zeker geen weloverdacht argument. Men zou zich eerst af moeten vragen waarom men eigenlijk een bench wil kopen. Ik citeer hier nu Godfried Dols, die jarenlange ervaring heeft als gedragstherapeut.

Een vogelkooi voor honden?
Ja, oneerbeiedig zou je het zo kunnen noemen. Een bench is een rechthoekige kooi van draadgaas, meestal in te klappen en dan draagbaar. De bodem bestaat meestal uit een plastic of verzinkte metalen bak. In de bench zit aan één zijde een afsluitbaar deurtje. Opvallend veel mensen hebben eerst een afkeer van zo'n akelig ding. "Ik stop mijn hond toch niet in een kooi!". Toch blijkt een bench geweldige voordelen te bieden ten opzichte van een gewone mand. En de hond vindt het geweldig als hij eenmaal geleerd heeft wat het is. Toen de hond nog wolf was, lag hij als puppy in zijn ondergrondse hol te wachten totdat mama weer terugkwam. Veilig in een klein en besloten holletje, warm en comfortabel. En omdat het veilig was, was er ook geen reden tot stress. Veilig, warm, geborgen, zeker weten dat mama terugkomt. Datzelfde gevoel roept een bench ook op! Natuurlijk is een hond geen wolfje in hondenkleren maar van vele zaken "weet" hij nog hoe het ooit moest zijn in verre tijden. Voorwaarde is dat de bench zo klein mogelijk is. De hond moet er net opgerold in kunnen liggen. "Ja maar," zult u zeggen, "hij moet toch kunnen liggen en zich lekker uitstrekken?" Nee, dat komt wel weer als hij eruit mag. De bench moet klein zijn. Natuurlijk legt u er een dekentje in. Maar 's zomers haalt u dat er weer uit, want de hond krijgt het anders veel te warm. Liever ligt hij dan op de kale maar koele ondergrond. Als u een wat groter ras heeft en u wilt toch al een bench aanschaffen nu hij nog een pup is, kan dat gerust. U koopt dan een bench die precies groot genoeg is als de hond volwassen is. Misschien kunt u met een volwassen soortgenoot even in de winkel passen, dat zou handig zijn. Maar voor de pup is de bench dan veel te groot. U lost dat gemakkelijk op door de bench tijdelijk kleiner te maken door er een grote kartonnen doos in te leggen die met de bodem naar het deurtje wijst. Naarmate de hond groeit snijdt u een stuk van de rand van de doos af, waardoor de bench weer wat groter wordt. Zo groeit de bench met de hond mee.

Tot zover Godfried Dols in zijn boekje Hondentaal van binnenuit. (ISBN 9058770427)

Ook wij hebben jarenlang allerlei benches in diverse afmetingen voor onze samojeden gebruikt. In eerste instantie tot onze verbazing bleek inderdaad de kleinste bench die wij tot nu toe in gebruik namen het beste te voldoen. Totdat wij het boekje van Godfried Dols lazen! Dat bevestigde namelijk 100% onze eigen ervaring. De afmetingen van een geschikte bench voor een Samojeed zijn 75 x 50 cm bij een hoogte van 60 cm. Houdt vooral in gedachte dat een bech geen opbergplaats is voor een hond voor mensen die de hond niet over de vloer willen omdat zij de hele dag niet thuis zijn. Dit soort mensen zou helemaal geen hond in huis moeten nemen. Een bench is ook geen speelplek voor de hond. Spelen gebeurt buiten de bench. Om te spelen heeft een hond een veel grotere ruimte nodig. Een bench is een slaapplaats voor de nacht, veilig en vertrouwd.

Soortgelijke argumenten kan men gebruiken voor een werpkist. Door de jaren heen hebben wij tientalle werpkisten gezien bij bevriende fokkers, in alle soorten en maten, meestal veel te groot voor een Samojeed. Ook hier geldt: een werpkist mag niet te groot zijn! Denk maar weer aan het hol van de wolf ... dat is zeker geen balzaal maar een klein, knus en besloten hol waar geborgenheid troef is. De moeder moet royaal kunnen liggen om haar pupjes te voeden en de pupjes moeten knus bij haar kunnen liggen. Meer ruimte is niet nodig voor een werpkist. De ideale maten voor een werpkist van een Samojeed zijn 100 x 130 cm met een opstaande rand van ongeveer 60 cm. Zodra de pupjes dusdanig groot worden dat ze willen gaan spelen, moet er hiertoe gelegenheid geboden worden buiten de werpkist. De werpkist moet de veilige en knusse plek blijven waar samen met moeder geslapen kan worden. Een flinke ren die om de werpkist heen geplaatst kan worden en waarin de puppen naar hartelust kunnen spelen en ravotten is dan op zijn plaats. Denk hierbij aan afmetingen van 4 tot 10 m² of groter. Natuurlijk heeft niet iedereen de gelegenheid om de puppen een enorm grote speelruimte te bieden maar een ren van 4 m² is wel het minste dat men kan bieden aan puppen. Die ruimte hebben zij minimaal nodig om vrolijk en gelukkig groter te worden. Dus: een betrekkelijk kleine werpkist maar een zo groot mogelijke ren om te spelen. Als de werpkist te groot is zullen de puppen hier ook gaan spelen en dan gaat het gevoel van veiligheid en geborgenheid al gauw verloren. Sluit gerust de werpkist gedurende de dag een paar keer af zodat er niet in gespeeld kan worden.

Met het schrijven van dit artikeltje over retinal dysplasia hoop ik enkele gevolgen aan te tonen die ik in wetenschappelijke documenten heb gevonden en die ik alsmede uit gesprekken met vertegenwoordigers van CERF* en persoonlijke contact met ACVO* diplomaten heb vernomen. Er zijn mensen (met en zonder Samojeden) die geloven dat plooitjes in het netvlies ‘normaal’ zijn. Ik weet niet waarom zij dit geloven want in alle verhandelingen die ik heb gelezen over de ontwikkeling van het oog en uit persoonlijke gesprekken met oogartsen heb ik altijd begrepen dat dit NIET normaal is maar dat het een abnormale ontwikkeling van het netvlies is als er plooitjes aanwezig zijn. Voor iedereen die meer wil leren over dit onderwerp voeg ik ook een lijst bij met artikelen, boeken, etc. waaraan gerefereerd kan worden.

*CERF = cerficate eye research foundation
*ACVO = American College of Veterinary Ophthalmologists

Het netvlies, dat de achterkant van het oog bedekt, ontvangt prikkelingen (licht) en stuurt deze prikkelingen naar de hersenen. De hersenen verwerken deze informatie waardoor het zicht ontstaat. Wanneer er een onregelmatige ontwikkeling is van het netvlies, of deze nu door een virale infectie voor de geboorte ontstaan is of een genetisch bepaalde erfelijke afwijking is; het zicht van de hond kan hierdoor in gevaar gebracht worden. Maar waarom zou dit nu de Samojeden eigenaren moeten verontrusten? Een aandoening die Retinal Dysplasie heet!

Wat is Retinal Dysplasie (RD) eigenlijk? De term ‘dysplasie’ houdt een abnormale weefselgroei van een orgaan of stuktuur in en waar je ook zoekt (in Merck, CERF, informatie vraagt aan medewerkers van AVCO) overal wordt het op de volgende manier verklaard:

Het is een niet progressieve, abnormale ontwikkeling van het bij de geboorte aanwezige netvlies. Het ontstaat als 2 oorspronkelijke lagen van het netvlies niet goed op elkaar liggen. Deze aandoening kan erfelijk zijn maar ook het kan ook veroorzaakt zijn door een infectie die vóór de geboorte heeft plaatsgevonden (zoals het herpes virus of het parvo virus).

Deskundigen schijnen het er ook over eens te zijn dat er drie vormen van Retinal Dysplasie voorkomen.
1. Retinal Dysplasie-plooien; enkel- of meervoudig (beschadiging van het gezichtsvermogen is onbekend)
2. Retinal Dysplasie-geografisch; op zichzelf staand (blinke vlekken en met een op zich zelf staande blindheid van het netvlies)
3. Retinal Dysplasie-plooien of op zichzelf staand met fouten aan het skelet (blindheid en dwerggroei)

Enkele rassen die last hebben van deze gezichtsaandoening zijn de American Cocker spaniel, de Australische herdershond, de Engelse herdershond, de Welsh Corgie Pembroke, de Rottweiler, de Labrador retriever en de Samojeed! Men heeft ontdekt dat Labrador retrievers die heterozygoot zijn meervoudige plooien van het netvlies hebben maar geen afwijkingen aan het skelet. Honden die beide aandoeningen hebben (plooien en een op zichzelf staande Retinal dysplasie met afwijkingen aan het skelet) zijn homozygoot recessief . De eigenaren van Samojeden zijn dus niet de enigen wiens honden met deze aandoening te maken hebben. We kunnen uit onderzoeken die bij de andere rassen (en de enkele onderzoeken bij Samojeden) gedaan zijn leren.

Hoe wordt geconstateerd dat een hond aan RD lijdt en hoe verloopt het onderzoek?

De ogen van de honden worden via direct of indirect opthalmoscopisch onderzoek bekeken. Via de directe methode kan men slechts 5% van het netvlies in een beeld brengen en het onderzoeksapparaat moet meerdere malen opnieuw ingesteld worden om het gehele netvlies te kunnen onderzoeken. Bij de indirecte methode worden de ogen verwijdt door middel van een vloeitstof die enkele minuten voor het onderzoek in de ogen wordt ingedruppeld. Daarna worden de ogen bekeken met een speciale verlichte en vergrotende lens. Bij deze methode kan men 40-50% van het netvlies in beeld brengen waardoor er minder vaak opnieuw moet worden ingesteld en de kans dat er een stukje van het netvlies overgeslagen wordt is minder groot. Delen die aangetast zijn verschijnen als strepen en/of als grijze of groene stippen op het netvlies. Het is aan te bevelen om het eerste onderzoek voor 12 weken (tussen de 8e en 9e week) plaats te laten vinden.

Uit onderzoeken door Holle en anderen is gebleken dat Retinal Dysplasie tweezijdig (aan beide ogen) of eenzijdig kan voorkomen. In dit onderzoek werd aanbevolen meerdere testen uit te laten voeren naarmate de hond ouder wordt. Deze testen worden sterk aanbevolen voor lijnen waarbij eerder plooitjes in het netvlies geconstateerd werden. De aanbevolen leeftijden voor vervolg onderzoeken zijn alsvolgt: 5-9 weken, opnieuw op een leeftijd van 6 maanden tot 1 jaar en op een leeftijd van 1,5 jaar. Men heeft ontdekt dat kleine plooitjes kunnen verdwijnen als de hond ouder wordt maar genetisch gezien heeft die hond nog steeds RD (als het tenminste niet vóór de geboorte is opgedaan door een infectie). Wanneer de plooitjes glad worden wil dat niet zeggen dat de hond ‘genezen’ is.

Waarom zou men bezorgd moeten zijn?
Omdat op dit moment de genen die verantwoordelijk zijn voor de verschillende vormen van RD (RD met alleen plooitjes, geen blindheid of afwijkingen aan het skelet of drager van deze problemen en RD die blindheid en/of dwerggroei veroorzaakt) nog niet gevonden zijn. CERF zal over een Samojeed met plooitjes op het netvlies geen oordeel vellen omdat er nog geen manier is waarbij het mogelijk is onderscheid te maken tussen de verschillende verschijningsvormen van RD.

CERF heeft mij persoonlijk meegedeeld dat hun maatstaf voor Samojeden de volgende is: “ieder aanwezig plooitje aan het netvlies ná een leeftijd van 8-10 weken is echte Retinal Dysplasie en de hond zal geen CERF getal toegewezen krijgen. Men heeft mij ook verteld dat ‘enkelvoudige plooitjes’ en ‘echte Reinal Dysplasie’ hetzelfde is bij Samojeden; maar dat ‘echte Retinal Dysplasie’ en ‘RD en dwerggroei’ veroorzaakt worden door verschillende genen.

Omdat de oogarts NIET kan vertellen of de plooitjes die hij ziet veroorzaakt worden door het gen dat alleen maar plooitjes veroorzaakt, of dat het veroorzaakt wordt door het gen dat ook dwerggroei kan veroorzaken, zal CERF geen enkele Samojeed aannemen met plooitjes. Het fokadvies van CERF is: met geen enkele Samojeed fokken die welke soort RD dan ook heeft. Totdat er een genetische aanwijzing is ontdekt om de verschillende vormen van RD van elkaar te onderscheiden, neemt CERF aan dat alle plooitjes behoren tot RD die blindheid en/of problemen aan het skelet kan veroorzaken.

Totdat er meer onderzoek gedaan kan worden om genetische testen te ontwikkelen die een onderscheid kunnen uitwijzen tussen RD met alleen plooitjes (geen drager van enig probleem met het skelet of ernstige oogproblemen) en RD (met problemen met het zicht) en RD (gepaard gaand met dwerggroei), moeten alle eigenaren van Samojeden de moeite nemen om hun hondjes vroeg te laten controleren en moeten de nieuwe eigenaren de vervolgonderzoeken laten uitvoeren. Wanneer iemand een pupje koopt of wanneer een fokker tot een dekking besluit, kan er geen enkele garantie gegeven worden maar iedereen moet zoveel als mogelijk geïnformeerd worden over de mogelijke resultaten van een nestje.

Ik hoop dat wij, als fokkersvereniging, iedere poging tot onderzoek zullen ondersteunen waardoor meer kennis over Retinal Dysplasie bij de Samojeed verkregen kan worden. We moeten ook achter de voortzetting van het onderzoek staan dat naar de genitische marker zoekt die de verschillende vormen van RD kan onderscheiden.

Literatuurlijst en adressen van websites over dit onderwerp:

I. Aroch I, R. Ofri and I. Alzenberg
Haematological, ocular and skeletal abnormalities in a Samoyed family
The Journal of Small Animal Practice
Vol.37:7, p.333-339, 1996

American College of Veterinary Ophthalmologist 1999

D.M. Howell, M.E. Stankovics, C.S. Sarna and G.D. Aguirre
The geographic form of retinal dysplasia in dogs is not always a congenital abnormality
Veterinary Ophthalmology p. 61-66, 1999

A.D. MacMillian and D.E. Lipton
Heritability of Multifocal Retinal Dysplasia in American Cocker Spaniels
JAVMA, vol. 172:5 p. 568-572 1978

V.N. Meyers, P.F. Jezyk, G.D. Aguirre and D.F. Paterson
Short-limber dwarfism and ocular defects in the Samoyed dog
JAVMA, vol. 183:9, p. 975-979, Nov. 1, 1983

Malcolm B. Willis
“Genetics of the Dog”
Howell Book House 1989.

A. Begun, and L. Campbell
Retinal Dysplasia

Voor meer informatie over oogaandoeningen, kijk vooral ook eens op de volgende websites:

http://www.dewagenrenk.nl/vsc/bijna.htm#begin

www.upei.ca/~cidd/Diseases/ocular%20disorders/retinal%20dysplasia.htm

Echter, niet alle honden die aan deze ziekte lijden, zullen daadwerkelijk gaan bloeden. Mogelijk zal dit enkele keren tijdens hun leven voorkomen, maar niet altijd. De mate waarin de Von Willebrands ziekte voorkomt, kan tijdens het leven van de hond veranderen, waardoor honden die voorheen geen bloedingen vertoonden opeens wel gaan bloeden. De waarde van de Von Willebrands factor in het bloed kan stijgen als gevolg van loopsheid of drachtigheid waardoor een ouder dier een hogere waarde kan vertonen dan het gehad zou hebben op jongere leeftijd. Voor de aanleg van verborgen bloedingen (een ogenschijnlijke niet-bloeder) kan een fundamentale oorzaak aanwezig zijn die wordt verergerd door stress zoals ziekte; vooral door een virale aandoening omdat iedere virale infectie de stollingstijden van het bloed kan verlengen door aantasting van de produktie van bloedplaatjes en/of de endothele cellen. Vaccinaties met levend virus hebben hetzelfde effect.

Het onvolkomen homologe en dominante chromosoom zorgt ervoor dat het bij alle rassen (behalve bij de Schotse Terrier en de Chesapeake Bay Retriever) erfelijk is; hetgeen in simpele termen inhoudt dat het direct doorgegeven wordt van de ene generatie op de volgende. Het is niet aan sexe gebonden en komt in verschillende gradaties voor bij de honden die er aan lijden. Iedere hond bij wie de aandoening geconstateerd is, moet minstens één ouder hebben die ook aan de aandoening lijdt en zal het zelf doorgeven aan enkele van zijn nazaten. Het is waarschijnlijk dat de nazaten erger zullen lijden aan de ziekte dan de ouder. In tegenstelling tot hemofilie, treft Von Willebrands Disease beide geslachten. Honden die de aandoening onder de leden hebben hoeven er niet noodzakelijkerwijs aan te lijden (maar zullen het ondanks dat wel doorgeven aan hun nageslacht) en zij die er wel aan lijden doen dit in verschillende gradaties. Homozygoten (dieren die van beide ouders het gen erfden) zullen meestal in de baarmoeder of vlak na de geboorte sterven want het heeft een genetisch dodelijke uitwerking. Wanneer beide ouders aan de Von Willebrands aandoening lijden, kan dit leiden tot kleinere nesten dan gemiddeld, doodgeboren pupjes, (vooral niet volledig ontwikkelde pupjes), of nauwelijks als hondje herkenbare pupjes opleveren. Bij de Schotse Terrier en de Chesapeake Bay Retriever is de aandoening zowel onvolkomen dominant als ook recessief overdraagbaar. Het laatste houdt in dat het alleen voorkomt als beide ouders er aan lijden of als beide ouders drager zijn; de genen voor de aandoening moeten van beide ouders afkomstig zijn.

Niettemin kan Von Willebrands Disease een bijkomend verschijnsel zijn van een verminderde schildklierwerking, in plaats van een op zichzelf staande kwaal. In deze gevallen zal behandeling van de onderliggende oorzaak namelijk de schildklieraandoening, de Von Willebrands aandoening wegnemen. Door de aard van het gen dat verantwoordelijk is voor de Von Willebrands aandoening, kunnen normale testen voor de stolling van bloed niet gebruikt worden omdat het bloed van een dier dat aan de aandoening lijdt, normale stollings tijden kan opleveren. De mate waarin de Von Willebrands aandoening voorkomt, kan alleen vastgesteld worden door een bloedmonster te testen op de Von Willebrands factor Antigen (VWFAg). Het resultaat wordt uitgedrukt in een percentage.

De aangetaste en de normale gebieden lopen in elkaar over; hiermee is rekening gehouden bij de fokadviezen. “Normaal” ligt tussen 60 en 72 % naar 60-69 % is verdacht en dieren die in dit gebied vallen zouden alleen gekruist moeten worden met dieren die meer dan 70 % halen waarbij tevens alle pupjes getest moeten worden. Wanneer één van de pupjes bij een test onder de 50 % komt, dan is de ouder met de lage, normale waarde een drager en fokken met honden waarvan bekend is dat ze drager zijn, zou strikt beperkt moeten worden. Deze lijn kan voortgezet worden door een hondje te gebruiken die bij een test meer dan 70% behaald heeft. 7 % is het niveau waaronder het VWAg niet meer op te sporen is en dieren die deze waarde behalen tijdens een test zijn ernstige lijders van de ziekte. Ieder dier met een testuitslag onder de 50% is of een drager of een lijder. Met deze dieren zou nooit gefokt mogen worden.

Pupjes kunnen getest worden zodra ze gespeend zijn en groot genoeg om bloed af te laten nemen uit een ader. Teefjes mogen niet getest worden binnen twee weken na de loopsheidperiode, als ze drachtig zijn of binnen twee maanden na het werpen. Honden mogen niet getest worden binnen 10 dagen na een vaccinatie omdat een vaccinatie het resultaat van de test kan beïnvloeden. Wanneer de hond medicijnen krijgt als hij getest wordt, moeten gegevens over het type medicijn zowel als over de dosering meegestuurd worden met het bloed. Begeleiding tijdens de periode dat het bloed wordt afgenomen is heel belangrijk en kan in zekere mate van invloed zijn op de resultaten . Het dier mag vele uren (12) voor het afnemen van het bloed niet gegeten hebben en het bloedmonster moet zo snel als mogelijk naar het laboratorium opgestuurd worden en de test moet onmiddellijk uitgevoerd worden. Het bloed moet afgenomen worden met een naald van minimaal 8 mm dikte en de ader mag bij voorkeur niet afgebonden worden!

Wanneer blijkt dat uw hond drager of lijder is aan de Von Willebrands Disease, wat kunt u er dan aan doen?
Het hangt er vanaf of de hond lijder is (een bloeder). Alhoewel het ongetwijfeld veiliger is te ervan uit te gaan dat ieder dier dat bij een test onder de 50% uitkomt een lijder kan zijn en u dienovereenkomstig dient te handelen. Natuurlijk geeft het VWFAg percentage u geen absoluut betrouwbare indicatie over het feit wanneer en hoeveel een dier zal bloeden. Een hond met 15% bloedde bijvoorbeeld niet, terwijl een hond met 47% dat wel deed. Het zou verstandig zijn om een hond die positief voor VWD getest is, ook op schildklieraandoeningen te laten testen (zie hieronder).

Bij bepaalde honden zou men de behandeling van VWD met geneesmiddelen moeten vermijden omdat het de bloedstolling belemmert en daardoor iedere aanleg tot het verlengen van de stollingstijden verergert. Zulke geneesmiddelen zijn onder andere aspirine, phenylbutazone, promozine-derivative tranquillizers, oestrogenen, introfurans, sulfonamides, ontstekingsremmende medicijnen zoals cortisone, samenstellingen van penicilline, lokale pijnverdovende middelen, phenothiazines, en plasma vervangers zoals dextran and HES.
Het probleem van vaccinaties met levend virus is het grootst gedurende de periode van vijf tot tien dagen na de vaccinatie. Dus als een hond met de aandoening een operatieve ingreep moet ondergaan, dient men bij voorkeur geen vaccinatie met levend virus te geven, of pas wanneer de operatieve ingreep lang achter de rug is.
Wanneer een hond die bij een test onder de 50% VWAg uitkomt een operatieve ingreep moet ondergaan maar wanneer het niet bekend is of de hond lijder of drager is, wordt er geadviseerd om direct nadat de hond onder narcose is gebracht, een teennagel met een normale nagelschaar iets te kort af te knippen en vervolgens de stollingstijd van het bloed te noteren. Als het bloeden binnen vijf of zes minuten stopt is het niet aanemelijk dat de hond een ernstig probleem zal hebben met bloeden tijdens de operatieve ingreep; alhoewel deze test geen licht bloedstollingsgebrek uitsluit.
Lijders aan VWD zullen langer bloeden en zullen zelfs niet stoppen met bloeden voordat de bloedende ader dichtgeschroeid is. Men zou in gedachten moeten houden dat door VWD een hond die onder narcose wordt gebracht, meer kans heeft om dood te gaan, afgezien van welke bloeding dan ook die op zou kunnen treden, dus onnodige chirurgische ingrepen kunnen het beste vermeden worden. Voor lijders aan VWD is plasma nodig of mogelijk een bloedtransfusie. Honden met bloedingsproblemen kunnen gedurende hun leven herhaaldelijk een bloedtransfusie nodig hebben en lopen dus gevaar als er geen goede bloedtransfusie voorhanden is. Gebruik van ongelijk bloed is een contra-indicatie tenzij het een levensbedreigende situatie betreft.

De correcte behandeling zou moeten bestaan uit het geven van vers donor bloed van een universeel type in een dosis van 3,5 ml per 450 gram van het lichaamsgewicht. Als dit niet voorhanden is kies dan twee keer per dag voor vers ingevroren gelijksoortig plasma in een dosis van 2,5 ml per 450 gram van het lichaamsgewicht. Wanneer het bekend is dat een hond lijder is dan zou de hond twee tot vier uur voor de ingreep 3,5 ml per 450 gram lichaamsgewicht aan vers, overeenkomstig bloed toegediend moeten krijgen.

Voor zover bekend is, is VW’sD bekend bij Wolfshonden in Amerika en Engeland. De beschikbare testen (althans in Engeland) hebben echter in Engeland in enkele gevallen tegenstrijdige resultaten opgeleverd waardoor momenteel slechts een gering aantal fokkers in Engeland werkelijk hun fokdieren testen; ondanks het feit dat deze tegenstijdigheid was te wijten aan de wijze waarop de bloedmonsters werden afgenomen of omdat de honden voedsel hadden gekregen vlak voordat het bloedmonster werd afgenomen.

Alternatieve behandeling voor VWD:
De meeste slangenvergiften veroorzaken bloedingen, dus het homeopatische Crotalus Horridus (ratelslang vergif) in een hoge dosering als 10M zou een bruikbare remedie kunnen zijn tegen ernstige bloedingen. Voor honden die last hebben van minder ernstige bloedingen is, afhankelijk van het beeld van de ziekteverschijnselen zoals het sijpelen van bloed uit oppervlakkige wonden, Arnica of Hamamelis een aangewezen remedie. OAK (eik) zou de meest gebruikelijk remedie zijn uit de Bach Flower Therapie voor een lijder aan VWD.

Storingen aan de schildklier:
Een verminderde schildklierwerking is de meest voorkomende afwijking aan de schildklier en sommige deskundigen op dit gebied menen dat dit bij 47% van alle honden voorkomt. Verminderde schildklierwerking treedt op wanneer de schildklier niet voldoende schildklierhormonen produceert. Symptomen van een verminderde schildklierwerking kunnen optreden bij honden van wie de schildklier wel normaal werkt maar de bijnieren niet. Door een tekort aan het bijnierschors hormoon cortisol kan de opname van het schildklierhormoon beperkt worden. Dit betekent dat er wel voldoende schildklierhormoon aanwezig is maar dat dit door de cellen niet voldoende opgenomen kan worden. Een van de belangrijkste oorzaken van een verminderde schildklierwerking bij honden is een auto-immune schildklierontsteking; een stoornis waarbij het immuunsysteem de schildklier aantast. Een gebrek aan bijnierschors hormoon wordt indirect ook tot de afwijkingen van het immuunsysteem gerekend.

De meeste mensen brengen de kenmerken van een verminderde schildklierwerking in verband met overgewicht, slaperigheid, haarverlies (aan beide kanten van het lichaam), meestal beginnend aan de lendenen en haar dat droog en broos wordt. Dit zijn echter niet de meest voorkomende kenmerken. Een verminderde schildklierwerking kan ook leiden tot gewichtsverlies en overmatige activiteit. Waarschijnlijk is het ook de belangrijkste oorzaak van agressie en schommelingen in het humeur. Andere symptomen kunnen zijn: problemen met loopsheid van allerlei soort, zoals een te lange loopsheid periode, te hevig bloedverlies, te lange of te korte periodes tussen twee loopsheden in, een eerste loopsheid die te vroeg (bij een te jonge hond) of veel te laat in het leven van een hond begint, een hond die nooit loops wordt, ‘stille’ loopsheden, schijnzwangerschappen. Onvruchtbaarheid, doodgeboren pupjes, onvolgroeide pupjes of pupjes die tijdens de worp sterven, verschrompeling van de testikels, verschillende huidaandoeningen, een chronische onaangename geurafscheiding, beschadigingen aan de kruis(gewrichts)banden; vaak voorkomende gescheurde, verrekte of gedraaide pezen en spieren, hartritmestoornissen, hartspierafwijkingen, verstoppingen, diarree, braken, slokdarmverwijding, strottenhoofd- en gezichtsverlamming, hangende oogleden, scheve stand van het hoofd, overhellende spronggewrichten of slepende voeten, zwakte en stijfheid, versleten spieren, zweren aan het hoornvlies, droge ogen en andere oog-aandoeningen, chronische infecties en problemen met het gedrag en temperament.

Een verminderde schildklierwerking is een aandoening waarbij de schildklier te veel hormonen produceert. Dit kan leiden tot gewichtsverlies, hartkloppingen, oververhitting en hartritmestoornissen en is meestal te wijten aan een gezwel aan de schildklier. Deze aandoening komt zelden voor bij honden maar is normaal bij katten.